ای پرندهء مهاجر

 سفرت سلامت اما

به کجا میری عزیزم

قفسه تموم دنیا

روی شاخه های دوری

چه خوشی داره صبوری

وقتی خورشیدی نباشه

تا همیشه سوت و کوری

می گذره روزای عمرت

توی جاده های خلوت

تابخوای برگردی خونه

گم میشی تو باغ غربت

واسه ما فرقی نداره

هر جا باشیم شب نشینیم

دلخوشیم به این که شاید

سحر رو یه روز ببینیم

آخرش یه روزی هجرت

در خونت رو می کوبه

تازه اون لحظه می فهمی

همه آسمون غروبه

آخرش یه روزی هجرت

در خونت رو می کوبه

تازه اون لحظه می فهمی

همه آسمون غروبه

کاش می دانستی

من سکوتم حرف است

حرف هایم حرف است

خنده هایم خنده هایم حرف است

کاش می دانستی

می توانم همه را پیش تو تفسیر کنم

کاش می دانستی

کاش می فهمیدی

کاش و صد کاش نمی ترسیدی

که مبادا دل من پیش دلت گیر کند

یا نگاهم تلی از عشق به دستان تو زنجیر کند

من کمی زودتر از خیلی دیر

مثل نور از شب چشم تو سفر خواهم کرد

تو نترس

سایه ها بوی مرا سوی مشام تو نخواهند آورد

کاش می دانستی

چه غریبانه به دنبال دلم خواهی گشت

در زمانی که برای غربتت سینه دلسوزی نیست

تازه خواهی فهمید

مثل من عاشق مغرور شب افروزی نیست

هر کسی سهم خودش را طلبید سهم هرکس که رسید داغتر از دل ما بود ولی نوبت من که رسید سهم من یخ زده بود سهم من چیست مگر؟ یک پاسخ؛پاسخ یک حسرت سهم من کوچک بود قد انگشتانم! عمق آن وسعت داشت! وسعتی تا ته دلتنگی ها! شاید از وسعت آن بود که بی پاسخ ماند!!!